میعاد در لجن

اپیزودیک

lajan — Thu, 01 Feb 2007 21:51:18 GMT

سه:

کلاه را روی سرت می کشی. تمام آنچه که دوست دارم محو می شود. دستم دیگر گیر نمی کند میان موهایت و بهانه ندارم برای غر زدن که چرا رنگشان رفته از سیاهی. شال را می پیچی دور گردنت و آنقدر بلند است که مرا در تمام خیابان ها دنبال تو می کشد. حتا آنجاهایی که آفتاب نیست تا سایه ات باشم. یادم رفت نگاهت کنم. داشتم فکر می کردم که چطور آنقدر راحت روی تخت یکنفره جا می شدیم و تو طوری از در وارد میشدی که انگار هزار سال است که از در می آیی و من را می بینی که مستقیم به آشپزخانه می روم و برایت چای می ریزم. می دانستم ممکن است دیگر نبینمت و این راه یکطرفه تا بیمارستان مثل سِرُم زیر پوستم بخزد. کرکره ها بسته ماندند و من شنیدم کسی با سه تا آمپول می گفت امشب خواهم مرد و حتا جا ندارم در قبر غلت بزنم. جا ندارم دستم از ملافه بیرون بماند و فکر کنم در خانه ی قدیمی بیدار شده ام. حتا شنیدم صدای ظرف می آمد و من اصلا فکر نکردم که اینجا خانه ی جدید است و سر کاسه ی توالت فقط باید بالا آورد و به هیچ کس فکر نکرد.

دو:

توی تاکسی نشسته ام. ذهنیت مبهمی از پسری که آنطرف نشسته درگیرم کرده است. نشسته ام اما در واقع می دوم تا زودتر برسم به آن ساختمان که فکر می کنم روی یکی از نیمکت های سیمانی روبه رویش نشسته ای. یادم نیست که هوای آن بیرون چقدر سرد است و تو باید قدم بزنی تا غر زدن یادت برود. زمان می دود و من هر چه پایم را روی پدال گاز فشار میدهم چراغ سبز نمی شود. وقتی می رسم نمی فهمم چرا از دیدنم جا می خوری و در کل خیابان هایی که راه رفتیم یک ساندویچ فروشی کثیف پیدا نشد که ته شیشه نوشابه هایش سوسک مرده پیدا بشود و من دیگر موقع گول خوردن به پشت بام ساختمان خیابان فردوسی سقوط نکنم که مجبور بشوم گوشه ی آسانسور مچاله شوم. راستش را بخواهی آن آخرین گاز نان خامه ای را آنقدر سرم به هوا کشیدن در پاکت گرم شد که نفهمیدم چه مزه ای بود و سطل آشغالی پیدا نمی شد که هی فکر نکنم تو آخرش آن پاکت خامه ای شده را که تا خورده بود به خودم هدیه میدهی. توی تاکسی لبخندی شدم که ماسیده ته یک کتاب پشت در مانده یخ زده بود به تاریخ یکم ژانویه ی هزار و سیصد و هشتاد و پنج.

یک:

می خواهم بکشم. تراش می آورم تا برای خراش دادن و پاره کردن تیز تیز باشند. روی ماه برف نشسته و خودش را که از سرما به کیسه مشکی شب چسبانده از من می دزدد. آخر میداند که موهای بریده بریده ام را گره زده ام به نرده های بازپروری تااز پشت ابر بیرون نیاید و من یاد روزهای مردد نیفتم. اما جز این ماه یخ زده باید چیز دیگری باشد که مرا یاد تو بیندازد. من باید همه را تحویل نگهبان بدهم تا راهم بدهد. آخر دارم ترک میشوم و هیچ خاطره ای نباید از تو باشد. تو که گاهی موهایت شرابی بود و میان فواره ها ایستاده بودی ، گاهی با موهای مشکی و عینک آفتابی جدیدت رو به رویم می نشستی. بعضی وقت ها هم نگاهت را از من می دزدیدی تا نفهمم داری توی آینه به من فحش می دهی. تعجب می کنم که چرا دیگر دوستم نداری و خواسته ای از یادت بروم. اصلن هم فکر نکردی که من جایی را ندارم جز کنار تو که هی بنشینم و سیگار بکشم و به زمین و زمان غر بزنم. حالا نمی دانم چند وقت است که رفته ای و من باید از آغوش تو هم رها بشوم.

کاش از یادت برود این همه فراموشی و باز در آینه لبخند بزنی به نگاه منتظر من که میان این همه دیوار، کهنه می شوم تا بیست و نهم تیر ماه هر سال با هم متولد شویم.

- تهران/ دیماه هشتاد و پنج

نفتالین

lajan — Mon, 08 Jan 2007 20:30:18 GMT

* این پست به دلایلی مجهول ، توسط شخصی ناشناس پاک شد.

lajan — Mon, 18 Dec 2006 11:25:18 GMT

نقطه بي جمله

سر ِ خط در كاغذهاي بي خط

مي روي هايم در برف پا نخورده

نمي آيم هايت

زير آفتاب بي رمق سر خط

"حرف هايم را چند مي فروشي؟"

سه نقطه جواب سر ِ خط در كاغذ سفيد نقطه

فصل همه سرد بود سال پسين نقطه

كه ضرباهنگ ِ روزهاي هفته از سه شنبه نبض گرفت

نقطه ندارد مرگ

مردن اما با پرسه هم خانواده مي شود

نقطه ها را با فاصله بخوان

با رنگ

با چین سر خط

ایستاده ام

اما خطی مرا به امتداد نقطه

اینجا نمی خواهد عریان شوم

نقطه چین های دامن ِ سه نقطه سرخط

- تهران / آذر ماه هشتاد و پنج

عنوان ندارد اینهمه پوسیده گی

lajan — Mon, 14 Aug 2006 13:09:18 GMT

قطره ی سرگردان

خیره ی طرح مبهم کلاف پیچیده

حالا باز تو بگو اینها کهنه اند

و بوی نمی که برداشته رخت از تابستان

هاشور مخملی ِ نگاهی دور

در گودی کبود ِ می چرخد ها تا امروز ِ دوباره تکرار

با ترجیع بند سلام

دور دور ِ ماهی در تنگ ِ تـَنگ بلور بی حباب زنده گی

می گوید حوض،آروز ی ماهی کوچک شاید است

من به فکر شکوفه های یخ زده ی قبل از عید

تاهنوز کلمه هایی که بوی نا میدهد کپک زده

و کسی خانه نیست تا سوخته ی ماهی سین هفتم نشود

پود ِ پوسیده ی این کلمه ها

و ابهامی که میچرخد تازه تازه تازه هر روزتر

و تو هنوز با ابروی گره کرده می گویی دست بکش بر اینهمه غبار

اما غبار که کهنگی ندارد

فوقش کمی آب است که رویش بپاشی خیال کنی که باران

فوقش بگویی همه ی اینها شعر ِ شعار

که بگویی قدیمی

پوسیده

مرده

آینه همان است که دیشب و دی سال و دی هزاره

پس چه میخوانی در گوشم که بمیر بر این همه.

قبرستانم

- تهران / مرداد ماه هشتاد و پنج

lajan — Sat, 29 Jul 2006 20:52:18 GMT

چشم بر کفِ دست

خانواده کانون ِ زنجیرگسسته شد

انعکاس ِ ذره بینی ِ نور به کز خوردن ِ مژه های سیاه

مبل کهنه فرو افتاده از نگاه

سنگر مچالگی از درد.

میان خواب ِ ساعت پرید

جیغی که بیدار نکرد

به لرزه مردمک اول را

از سرانگشت ِ کوچکش چکاند

با صدای له شدن شاهدانه زیر ِ دندان

مشت که شد

فریاد ها آویخته بر پچ پچه ی فحاش

ناخن انگشت سبابه نگاهش را خراشید

تو نمی شد و ما مرده بود

به نیم من پناه در مبل کهنه

که ساعت ِ بیدار شده خمیازه کشید

خزش ِخون سرخ زیر ناخنهای شکسته

چکه چکه قطره از چشمهای نوک انگشت

و موهایی که قیچی بوسید

کتان ِ کفن پوسیده پوشید به رنگ دندان

رقص روی آینه های خرد شده

و تصور ِ ناپدیده گی ِ بکارت

پا برهنه تا خون و شعری که خط ِ روایی ندارد این داستان

پس منتظر حادثه نماند

تا انحنای تنش به تسلیم ِ دستان ِ بدون چشم بدوزد

آیینه در شاهرگ خیره

گم شد میان چشمهای سرانگشتانش

خالی از مردمکهایی که دورش می دویدند

-تهران / تیر ماه هشتاد و پنج

lajan — Thu, 13 Jul 2006 20:04:18 GMT

تابستان که بیاید، نمی دانم چند ساله می شوم

اما صدای غریبی، مرتب می خوانَدَم : تو کِی خواهی مرد؟

...

lajan — Tue, 04 Jul 2006 14:46:18 GMT

فانوس ِ گم رنگ

می تابی بر وسعت جاودانگی مختوم

لخ لخ ِ دمپایی در گوش واره

پیچش حلقوی در گرداب تعفن کلمه

و تاب تاب ِ نگاه

در قراری همیشه منتظر تا فرار

قصه از آغاز

چشم در خط خطی ِ خطوط ِ راه آهن به امتداد

دوخته دهان بر فریاد

شروع نشده تمام می شوی

و کبودی هایم که بوی تو میدهد

هنوز محو ِ پوسیده گی در سطلهای بازیافت نشده ام

کنار خیابان جای من نمی ارزد

فقط دو چشم

سیاه رفته شده تا قهوه ای روی موهایت

با زهرخندِ عابرانگی ام

در پیاده رو ِ پر تنه های متجاوز

قصه به پایان

نخواهیم رسید به دری که باز

و بستگی دارد به نگاهی دوباره تا تلخ شود همیشگی

کلاغ پر میکشد روی خطوط ریل

و کور می ماند قدم قدم در افق سرد

خداحافظی نکرده

کودک را در سبدی که بدون رودخانه مانده بود

طولانی نشده بگویم

طویل ترین موازات خط خطی

مرا به من هایم ندوخت

تو که تا مِنهای بی نهایت به علاوه ی من نمی شوی

صفر جا انداخته شدیم در عبور

پاشیده بر زمان

تف می کنیم لخته ی همدیگر را

قصه بی قصه

بهانه توشه ی نگاهی دیگر بوسه همان

لمس سرانگشت به کشف تو و من دیگر شده

خواب رفته بود

دو نویسی از فروه فاموری و سام مقدم

lajan — Sun, 28 May 2006 19:08:18 GMT

تحمیل ِ یکباره ی شعر، در هم نوشتارپنداری ِ تصادفی ِ دو سالِم به یک چند سطر:

راست می گفتی؛

شعرها در کثافت جوبها تحریر می شوند،

و راه راه ِخیابان در بوی عفن.

قصه نباید خواند،

راه نباید رفت،

باید با چشمان خیره نشست،

گلوی همسایه را درید

و پا بر سر

چشمها باز ِ باز

باز تا استخوان ِ کمر ِ همه ی کلام.

باز دارم از رسوب ِ سردِ طغیان می میرم.

تاس بریز

تا شومی ِ شعر

تا هورمون هایی که مرا

با بی حوصلگی ترشح می کنند

و پرت می شوم در درخت های خیره ی ماشینی

از نگاهی که زوزه می شود

قدم قدم بر کلاهِ سفت ِ خشن

و زالوی ترس

چسبیده بر گردنی تا جای بوسه ای نمناک.

اما صبر کن

این شعر، شعر نخواهد شد

*من و لا یزا نقاشی ِ ترسیده هم نمی شود

ردِ ناخن هایت در چشم

و پکی که بالا می آورم تو نیستی

حتا اگر تحریر هرچه شعر

در جوب خیابان

تو باشی.

- تهران / خرداد هشتاد و پنج

----

* اشاره به لبخند مونالیزا یا لبخند ژوکوند

وقتی که نانوایی ها تعطیلند یا خیلی دور...

lajan — Thu, 25 May 2006 14:55:18 GMT

پشت ابرها دراز کشیده ام. سیگار می کشم، فکر می کنم و اصلا نگران نیستم. پشت ابرها خنک است. آینه ای دارم آنجا. نگاه که می کنم در آن، با این قیافه ی پف کرده، و موهایی که به زحمت پنج سانتی متر می شود،خودم را نمی شناسم. تازه کوتاهشان کرده ام و هنوز به این قیافه ی اخمو عادت ندارم.

روزها که سردم می شود و خوابم می گیرد، لحاف خیس ابر را رویم می کشم و به آدمها خیره می شوم. برایشان قصه می بافم؛ "آن یکی کارمند است لابد، و این یکی شاید پرستار سالمندی زمینگیر. آن یکی مردی خشن است که همین سر صبحی زنش را کتک زده و آن یکی حتمن پزشکی است که ماشینش او را تا مطب می برد..." اما نمی دانم میان این همه آدم، چرا هیچ کس شبیه من و تو نیست.

پشت ابرها دراز کشیده ام. روزگاریست اینجایم و تو رفته ای از سر کوچه، برای سفره ی خالی نگاهمان نان بخری. هنوز نیامده ای و من نگرانت نیستم. سیگار می کشم و وصله ی روز را به شب کوک می زنم. شب ها که همه ی چراغ های آن پایین خاموش است ـ حتا چراغ نانوایی ها که تو رفته ای نان بخری و هنوز نیامده ای ـ مثل آرش الله وردی،تف می کنم آن پایین. گهگاه کسی، عابری شاید که نیمه شب قدم زنان با یادگارهایش راه می پیماید، فحشی نثارم می کند. اما وقتی گریه می کنم، همه بالا را نگاه می کنند و می گویند" آه! عجب بارانی..."

پشت ابرها دراز کشیده ام. سیگار می کشم و گرسنه ام. از هیچ نانوایی ای بوی نانی که تو رفته ای بخری نمی آید. فرشته ها می گویند حس بویاییم را از دست داده ام. می گویند" بوی نان می آید و نان هم عنقریب" اما من شک دارم و هی سیگار می کشم. گاه بادی می آید و من فکر می کنم تو کجا ممکن است باشی. نکند باد تو را ببرد و من گرسنه بمانم اینجا و آخر روزی برسد که سیگارهایم هم تمام بشود و دیگر کاری نداشته باشم بکنم. آخر می دانی، این یویو را آنقدر بازی داده ام که نخ هایش سابیده شده و همین روزهاست که پاره بشود. آنوقت من می مانم بی سیگار و بی هیچ چیزی که مرا سرگرم کند و بی نان و حتا بی تو.

پشت ابرها دراز کشیده ام و از بوی نان خبری نیست هنوز...

همیشه همین بوده... است!

lajan — Sun, 21 May 2006 19:00:18 GMT

جیش،بوس،لالا.

من که نه رفتم جیش، نه کسی بوسم کرد. میرم بخوابم...