...آیا ندیده ای

آن حجم سیال

که خوشبختی ِ تیره گونش را

با حباب های روشن و رنگین

تاخت زد

و به آسمان کوتاه قدِ باورهای پوسیده پر کشید؟

چند لحظه سکوت

برای حلول روح خرس بزرگ

در کالبد زمان

و رها شدن در آغوش تاریخ.

بگذار

سنگینی ِ قضاوت ِ ناکرده هایمان

بر دوش گذشته ها باشد.

-تهران / بهار هشتاد